HEP BİRLİKTE TÖRNÜKLÜYÜZ... 


Aynı yoldan geçmişiz biz, 
Aynı sudan içmişiz biz, 
Yazımız bir, kışımız bir, 
Törnük sevdalısıyız biz. 

Şarkılar bir, türküler bir, 
Hep beraber söyleriz biz. 
Halaylar bir, horonlar bir, 
Kemençenin teliyiz biz. 

Gönüller bir, dualar bir, 
Bir Allah'ın kuluyuz biz. 
Has bahçedir törnüğümüz, 
Aynı bağın gülüyüz biz. 

Hadi bir daha, bir daha, bir daha, 
Hep beraber toplanalım, 
Hep birlikte güle eğlene, 
Mutluluğu paylaşalım... 


     
     Bu ezgide yoldan bahsederken, ortası çimenli yayla yollarını nasıl hatırlamam. Aynı sudan içmişiz derken GIRUKLUK, MAŞAT SUYU, BAKACAK SUYU, TENON SUYU nasıl aklıma gelmez. Ne çileler çektik, biz o topraklarda. Çam kokusunu ne de çok özledik, Çan kelek seslerine ne de çok hasret kaldık...

     Anam bazen; ah oğlum! Çektiklerimi şu televizyon bir gösterse de izlesen der; Şimdi anlatmaya kalksak tonlarca anılarımız vardır köyümüzle yaylamızla ilgili. Bazen yaylanın ismini telaffuz bile etmemiz yetmiştir iki damla göz yaşı dökmek için. Biz törnüklüler sevdalarımızı içselleştiririz. Onu içimizde bir bebek gibi büyütürüz. Sonra hiç beklenmedik bir anda gözlerimizden yaşlar süzülüverir. İşte o anda içimize attıklarımız artık kabımıza sığmıyor demektir. Birinin vefatını duyarız İSTANBUL’dan. Onu en son ne zaman gördüğümüzü hatırlamaya çalışırız. Belkide helalleşemeden tutmuşuzdur İSTANBUL’UN yolunu. Biz burada bir başka yanarız ölümlere. Düğünlere bir başka seviniriz. En çokta dostlarımızın yanında olamadığımıza yanarız onlar bunu bilmeselerde... Kimbilir hangi yaşanmışlıklarımızı bırakıp düşmüşüzdür İSTANBUL YOLLARINA. 

     AH KOCA İSTANBUL! Kimleri barındırmadın ki üstünde. Bazen nostalji resimleri yayınlanırken sitede GURBETE AİT RESİMLERİN BİR ÇOĞU İSTANBUL’DA ÇEKİLMİŞTİR. Törnüklülerin İstanbul göçü 1980 lerde başlamış, şimdi onlarca ailemiz İSTANBUL’u mesken tutmuştur. Dolayısıyla gurbet bizim olduğumuzdan bu yana hayatımızın değişmez bir parçası olmuştur. Değişen ve gelişen şartlar şehri bizim için vazgeçilemez bir yaşam alanı haline getirmiştir. Küçüklüğümden bu yana İSTANBUL hayatımızın değişmeyen tek şehri olmuştur. Biz TÖRNÜKLÜLER olarak gelinen süreç içerisinde İSTANBUL’da kendimizi maalesef tam gösteremedik. Her gelenimiz sebat etmeyip 90 gün sonra köyün yolunu tutunca, kalanlarda asgari ücrete talim edince İSTANBUL maddi olarak köylümüze hatırı sayılır bir kazanım getirmemiştir. Bizi de içinde günden güne boğmaktadır. 

     Birbirimizle görüşmelerimizde bir o kadar güçleşmiştir. Bazen en son köyde görüştüğüm arkadaşımla İSTANBUL’da birlikte yaşadığımız halde, hiç görüşemeyip tekrar köyde görüşmek ne kadarda üzüntü verici bir durumdur.


     Yıllardır dernekleşemememiz, bir araya gelemeyişimiz TÖRNÜKLÜLER adına kayıp yıllar olarak hanemize yazılmıştır. Allah onlardan razı olsun hatırı sayılır birkaç ağabeyimiz, bunun böyle olmayacağı konusunda fikir birliği yaparak ilkini 25-30 kişilik bir grupla BEYKOZ KORUSUnda toplanıp köyümüz adına dernek kurulmasına karar vermiş, bu karar İSTANBUL’da olduğu gibi köyde de sevinçle karşılanmış, KÖY ADIYLA İSTANBULDA VAR OLMA BİLİNCİMİZİ pekiştirmiştir. Burada Hasan MENDEŞ ağabeyimizi söylemeden edemeyeceğim. Yaşananlar ne olursa olsun, kendisi gönlümüzdeki haklı yerini her zaman korumuş ve koruyacaktır. Derneğimiz adına kuruluş ve başkanlığı dönemindeki hizmetleri hiç birimizin yapamayacağı fedakarlıktadır. İNSANLAR PLAN YAPARMIŞ DA, KADER DE KIS KIS GÜLERMİŞ... derler. Bazen kaderin bize çizdiği yolu, herkese mal etme çabamızın bizi bir yere götürmediği ve götüremeyeceği ne kadar da açıktır. 

     Derneğimiz kurulduğundan bu yana gerek köyümüzde, gerek gurbette, insanlarımızın elinden tutmaya çalışmış, yardım kampanyalarına elinden geldiği ölçülerde iştirak etmiş, Gümüşhane olarak düzenlenen etkinliklerinde köy olarak bizi temsil etmiş, dernek piknikleri düzenlemiş, dernek geceleri yapmış, üniversite öğrencilerimizi elinden geldiği ölçüde burslarla ödüllendirmiş, toplu mesaj sistemiyle düğünümüzde, cenazemizde, derneğimizde ve davetlerimizde etkin olarak süreçlerde var olmuş, ÇANAKKALE GEZİSİ tertiplemiş ve nihayet yıllardır hayalini kurduğumuz 1. HARMANCIK YAYLA ŞENLİĞİNİ, köylümüzle birlikte gerçekleştirmeye muvaffak olmuştur. Bir kısım çalışmalarını ancak zikredebildiğimiz köyümüz derneği zamanla maalesef birilerine ait izlenimi verilmeye çalışılmış, altı üstü 200 haneye hitap eden derneğimiz, bizzat kendimiz tarafından bir hiç olarak görülmeye başlanmıştır. 

     GELİNEN NOKTADA NE OLUYORUZ BEYLER, HANIMLAR! denecek noktadayız. Altı üstü taş çatlasa 500 kişiyiz ya. Hanımlar ve çocuklar dışında ise taş çatlasa 200 kişiyiz. 
-AÇIK SÖYLÜYORUM KENDİ KENDİMİZE YAZIK EDİYORUZ! 
-HATIRALARIMIZA, GEÇMİŞİMİZE İHANET EDİYORUZ! 
-YOK BAŞKAN ŞÖYLE, YOK YARDIMCISI BÖYLE MUHABBETİNİ BİR KENARA BIRAKMANIN VAKTİ GELDİ BEYLER! 
-DERNEK BANA NE YAPTI KURU BİR LAFTAN ÖTEYE GİDEMİYOR MAALESEF! 

     Bundan önceki dernek yazımda dernek pikniğini yapacağımızı söylemiştim. Allah’ın izniyle 10 TEMMUZ’da 2. HARMANCIK YAYLA ŞENLİĞİ için yine YAYLA’da olacağız. 

     Şimdi bana ve siz değerli köylülerimize, gurbetçilerimize bir vazife düşüyor. O da bu yazıyı okur okumaz telefonlarımıza sarılmak, eşimize, dostumuza, arkadaşımıza, oğlumuza, kızımıza ulaşıp DERNEK PİKNİĞİNE katılmaları konusunda temennilerde bulunmak. İmkanı olmayanlarımız olabilir, yardımcı olalım. HEPİMİZ BİR ARAYA GELMEYE ÇALIŞALIM. PİKNİK YERİ GAYET MÜSAİT. HER BÖLGEDEN SERVİSLERİMİZ KALKACAK. MADDİ MESELE ÖNEMLİ. Benim bile MÜHENDİS halimle bazen cebimde paramın olmadığı oluyor. Bu ayıp bir şey değil. Asıl ayıp olan bunu ayıp olarak görmek. Hepimiz elimizdekinin emanetçisiyiz. BU YÜZDEN ELİMİZDEN GELDİĞİ ÖLÇÜDE KATILMAYA ÇALIŞALIM, BİR KÖYÜLÜMÜZN BİLE O MEYDAN DA EKSİK OLMASI BİZİM İÇİN ÜZÜNTÜ VERİCİ OLACAKTIR.

     Elimizdekilerin kıymetini bilelim arkadaşlar; benim gönlüm ister ki, İSTANBUL’daki, GEBZE’deki, KOCAELİ’ndeki, BURSA’daki ve TEKİRDAĞ’daki tüm törnüklülerin ve çok değerli misafirlerinin dernek pikniğimize iştirak etmesi. Bunu kim yönetimde olsa ister. Bende istiyorum tabiî ki de. 

     Açık söylüyorum, herkese ulaşamıyor olabiliriz, dernek yönetimi olarak kimseye kırgın değiliz, dargın değiliz. Ulaşıp ulaşamadığımız herkesi dernek pikniğimize davet ediyoruz. O GÜN, ORADA SİZİN ARAMIZDA OLMANIZ BİZE GÜÇ VERECEK, BİRLİK-BERABERLİĞMİZİ DAHA DA PEKİŞTİRECEKTİR. 

     PAZAR GÜNÜ DERNEK PİKNİĞİMİZDE GÖRÜŞMEK ÜMİDİYLE...
 

     Dursun ÇAK