SÖZÜM GENÇ KARDEŞLERİME... 

     Şerefle bitirilmesi gereken en asil görev hayattır. 
Bu yüzden; 
Bir lokma ekmek için şerefini çiğnetmeye, 
Bir anlık eğlence için servetini tüketmeye, 
Bir zamanlık mevkii için el ayak öpmeye-insanları ezip geçmeye, 
Günlük menfaatler için onurunu terk etmeye, 
Bir kısım insanlara kızıp, tüm insanlara düşman olmaya DEĞMEZ... 

     Askerlik hayatımda karşılaştığım en güzel yazılardan biridir bu cümle. Sevgili kardeşlerim; canlılar doğarlar, büyürler yaşarlar ve ölürler. Aslında insanlar olarakta belki sayfalarca hakkında yazı yazacağımız hayat, sadece 4 harfle son bulur. ÖLÜM... 

     Gençlik bambaşkadır, çok canlıdır, heyecan doludur. İnsana müthiş bir cesaret verir ve hayatı boyunca yapamayacağı birçok şeyi yapmayı göze aldırır. 

     Hayatta gelirken bazı avantaj yada dezavantajlarla geliriz. Burada bizim seçim hakkımız yoktur. Anne babamızı, kardeşlerimizi, köyümüzü, yurdumuzu seçme hakkımız yoktur. Fakat hayata geldikten sonra ve hayatın şartlarını öğrendikten sonra artık yavaş yavaş bir sorumluluğun altına da girmiş oluruz. Hırsızlığın suç olduğunu, anne-babaya itaat etmemenin doğru olmadığını, çevremize karşı sorumlu ve iyi huylu bireyler olmamızın güzel bir şey olduğunu ilahi kanunlar söylemese bile, bunları vicdanen biliriz. 

     Aslında dünyada her şey iki yere akar. Ya cennete, ya cehenneme. Ya varlığa, ya yokluğa. Ya iyiye, ya kötüye. İşte hakiki insanın farkı burada ortaya çıkar ve tüm insanlar bu noktada bir seçim yapar. Kazanmak yada başkasının sırtından geçinmek. İyi olmak yada kötü olmak. Seçimini yapar ve yaptığı seçim üzerine hayatını kurar. Hiç kimsenin kaderden şikayet etmeye hakkı yoktur arkadaşlar. Çünkü kader bir asansör gibidir. Sen hangi kata istersen seni oraya çıkarır. Sen 5’e basmayla asansör seni 10’a çıkarmaz. Kaderde aynen böyledir. Nasıl asansörde insanın vazifesi sadece düğmeye basmaktır geriye kalan her şey asansör ve sisteminin elindedir. Öylede insanlar karar verirken asansörün düğmesine basmış olurlar, geriye kalan her şeyi hep kabullenmekte güçlük çektiğimiz ALLAH yapar. Yönünü AKINCI GIRANINA çevirip yürümekle hiç kusura bakma ama hiçbir zaman CİNNİ SUYA varamayacağın gibi, BEN NEDEN CİNNİ SUYA VARAMADIM. demeye de hakkın yoktur. 

     Aslında hayat kendisine bir mana verilmesinden ibarettir. Çok değerli bir abim bana şunu söylemişti. Bak Dursun; hayat bir imtihandır, Nasıl imtihanın çok çeşitli soruları varsa, sorumlu bir öğretmeni varsa, bir cevap anahtarı varsa, daha önce sorulara nasıl cevap vermemiz gerektiği de bize anlatılmışsa hayatta aynen böyledir. Soruları da cevapları da bize öğretilmiştir. Hayatta karşılaştığımız her şey imtihanımızın bir parçasıdır. Bir yakınımız ölse bu bir imtihan sorusudur, hastalansak bu bir imtihan sorusudur, bir mükafata kavuşsak bu bir imtihan sorusudur. Hayatımız boyunca bize böyle yüzbinlerce soru sorulmuş olacaktır. Ve bu sorular karşısında nasıl cevap vereceğimiz; gerek ilahi kanunlarla, gerek örf ve adetlerimizle belirlenmiştir. 

     Hepimizin basite aldığı hayat, aslında pekte gözüktüğü kadar kolay değildir. Özellikle sorumluluklarımız artınca hayatta bize azılı dişlerini göstermeye başlar. İnsan mutlu etmek istiyorsa, kendinden üstte gözükenlere değil, kendinden altta olanlara bakmalıdır. Bir evi olan bir insan, iki evi olana bakıp imrenmek değil, bir evi bile olmayana bakıp şükretmelidir. Hiç evi olmayan, sağlığı yerinde olmayana bakıp şükretmelidir. Sağlığı yerinde olmayan, iyi ki insan yaratıldım diye şükretmelidir. 

     Arkadaşlar beden olarak bize verilen her şey sadece ve sadece hediye olarak verilmiştir. Biz bunları bir dükkandan almış değiliz. Zaten dünyaları versek biz gözü bile satın alamayız. Mesela senle ben bir padişahın huzuruna çıksak sana 100 bana 50 altın hediye olarak verse; ona neden 100 bana neden 50 diyemem. Çünkü zaten hediye olarak vermiştir. Bize düşen vazife ancak ve ancak padişaha teşekkür etmektir. Ona olan teşekkürümüz nispetinde bize olan hediyeleri de artacaktır zaten. 

     İnsan olmak, baştan bize hediye verilmiştir . Ve gün bitmek üzeredir, nice yaşanmışlıklarla dolu bir ömür geride kalır. Ve son saniyeler sayılır. DÜNYADA HOŞ BİR SADA olabilmek gayemiz sonsuzluğa ulaşır, dünyanın adlanılacak bir yer olmadığını söyleyenlerin haklılığı tavan yapmak üzeredir. Eğer mecaliniz kalmışsa hayatın en geri dönüşsüz sorgulamaları başlamaktadır. Hayatınızın nerdeyse tamamını uğruna sarfettiğiniz uğraşlarınızın artık önemi yoktur. Sorular üst üste gelir ve bir çoğu cevapsız kalarak diğerine geçilir: 

Kime haksızlık yaptım? 
Kimin hakkını yedim? 
Dostuma, komşuma, akrabalarıma nasıl davrandım? 
Gerçekten bu hayatın hakkını verebildim mi? 
Beni dünyaya gönderenin istediği gibi mi ayrılıyorum bu dünyadan? 
... 
... 
... 

     Sorular uzayıp gitmek üzeredir ki, biter. Çok güvendiğiniz ve elinizden asla çıkmaz sandığınız gençliğiniz, kendini toprağa bırakır. Ya başka bir bahar da sonsuz bir gençliğin çekirdeği olarak, yada sonsuz bir cehennemin acı habercisi olarak. 
UNUTMAYALIM Kİ, HERKES YAŞADIĞINDA NEYE İNANMIŞSA VE NEYE GÖRE YAŞAMIŞSA, SONRAKİ HAYATINDA İNANDIĞI GİBİ YAŞADIĞI DÜNYANIN NETİCELERİ OLAN BİR AHİRET HAYATI OLACAKTIR. EĞER AHİRET YOK DİYORSANIZ, KÖYDE EN KUTSAL SAYDIĞINZ VE EN ÇOK ÖNEM VERDİĞİNİZ YER NEDEN CAMİLERİNİZ? 


Dursun ÇAK